ไม่ผ่านโปรให้ออกทันที ไม่จ่ายชดเชย นายจ้างทำได้จริงไหม? เช็กกฎหมายแรงงานเรื่องทดลองงาน 119 วัน
10 พ.ย. 25690
"ทำงานเกือบครบ 4 เดือน จู่ๆ หัวหน้าเรียกไปแจ้งว่าไม่ผ่านการทดลองงาน ให้เก็บของออกจากบริษัทเย็นนี้เลยโดยไม่จ่ายเงินชดเชย อ้างว่าเป็นช่วงทดลองงาน บริษัทมีสิทธิให้ออกเมื่อไหร่ก็ได้" ความเข้าใจผิดนี้ฝังรากลึกในวัฒนธรรมการทำงาน แต่ในความเป็นจริง กฎหมายแรงงานไทยคุ้มครองลูกจ้างช่วงทดลองงานอย่างไร และนายจ้างมีสิทธิสั่งให้ออกทันทีโดยไม่จ่ายเงินจริงหรือไม่?
ความจริงข้อที่ 1: กฎหมายแรงงานไทย "ไม่มีคำว่าทดลองงาน"
ใน พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ไม่เคยมีบทบัญญัติใดที่ระบุคำว่า "ลูกจ้างทดลองงาน" มีเพียงคำว่า "ลูกจ้าง" เท่านั้น นั่นหมายความว่าตั้งแต่วันแรกที่คุณเริ่มงาน คุณมีสถานะเป็นลูกจ้างตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์ และสัญญาจ้างทดลองงานถือเป็น "สัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา" ตามมาตรา 17 วรรคสอง
ความจริงข้อที่ 2: เลิกจ้างกะทันหัน ต้องจ่าย "สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า"
เมื่อเป็นสัญญาจ้างที่ไม่มีกำหนดระยะเวลา หากนายจ้างต้องการเลิกจ้างเพราะไม่ผ่านโปร นายจ้างมีหน้าที่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าเป็นหนังสือตามมาตรา 17
หลักการบอกกล่าว: ต้องบอกล่วงหน้าในหรือก่อนวันถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวหนึ่ง เพื่อให้มีผลเลิกจ้างในวันถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างคราวถัดไป
หากให้ออกทันที: นายจ้างต้องจ่าย "สินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า" หรือค่าตกใจ ตามมาตรา 17/1 เท่ากับค่าจ้างที่ลูกจ้างควรได้รับจนถึงวันเลิกจ้างที่มีผลตามกฎหมาย
ความจริงข้อที่ 3: กับดักตัวเลข "ทดลองงาน 119 วัน" กับค่าชดเชย
หลายบริษัทมักตั้งเวลาทดลองงานไว้ที่ 119 วัน เพราะมาตรา 118 (1) กำหนดว่า ลูกจ้างที่ทำงานติดต่อกันครบ 120 วัน แต่ไม่ครบ 1 ปี หากถูกเลิกจ้างมีสิทธิได้รับค่าชดเชยไม่น้อยกว่าค่าจ้างอัตราสุดท้าย 30 วัน
หากบริษัทแจ้งไม่ผ่านโปรในวันที่ 119 และให้ออกทันที นายจ้างอาจเลี่ยงค่าชดเชยตามมาตรา 118 ได้ แต่ "ไม่รอดพ้นจากค่าตกใจตามมาตรา 17/1" และหากนับรวมระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าแล้วอายุงานแตะ 120 วัน นายจ้างก็ยังต้องจ่ายค่าชดเชย 30 วันอีกด้วย
(ตัวอย่างสมมติเพื่อประกอบการอธิบาย ไม่ใช่เหตุการณ์จริง)
"ภานุ" เจ้าหน้าที่ไอที เงินเดือน 35,000 บาท สัญญาระบุทดลองงาน 119 วัน เมื่อทำงานถึงวันที่ 110 ฝ่ายบุคคลแจ้งภานุว่าไม่ผ่านโปรและให้พ้นสภาพทันทีโดยไม่จ่ายเงินใดๆ กรณีนี้ นายจ้างฝ่าฝืน พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 17 และ 17/1 ภานุมีสิทธิได้รับสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า 1 เดือน (35,000 บาท) และหากรวมระยะเวลาบอกกล่าวแล้วอายุงานเกิน 120 วัน ภานุมีสิทธิได้รับค่าชดเชยอีก 30 วัน (35,000 บาท) รวมเป็นเงิน 70,000 บาท (ควรตรวจสอบคำพิพากษาต้นฉบับเนื่องจากรอบจ่ายค่าจ้างและสัญญาแต่ละคดีต่างกัน)
แนวทางปกป้องสิทธิเมื่อถูกแจ้งไม่ผ่านโปร
ตรวจสอบรอบจ่ายเงินเดือน: เพื่อคำนวณระยะเวลาบอกกล่าวล่วงหน้าและค่าตกใจที่ถูกต้องตามมาตรา 17
ขอหนังสือแจ้งผลการประเมิน: ขอเอกสารระบุเหตุผล หากประเมินไม่เป็นธรรม อาจฟ้องเลิกจ้างไม่เป็นธรรมได้ตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานฯ พ.ศ. 2522 มาตรา 49
ยื่นคำร้องต่อพนักงานตรวจแรงงาน: ยื่นคำร้อง (คร.7) ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานเพื่อเรียกเงินค่าตกใจและค่าชดเชย นายจ้างต้องจ่ายดอกเบี้ยร้อยละ 15 ต่อปีหากผิดนัดตามมาตรา 9
ช่วงทดลองงานไม่ใช่ช่วงที่นายจ้างจะมีอภิสิทธิ์เหนือกฎหมาย รู้สิทธิของตนเองเพื่อไม่ให้ถูกเอาเปรียบตั้งแต่วันแรกที่เริ่มงาน
แหล่งอ้างอิง
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 (มาตรา 9, 17, 17/1, 118)
พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 (มาตรา 49)
กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กระทรวงแรงงาน (https://www.labour.go.th)
แนวคำพิพากษาศาลฎีกาแผนกคดีแรงงาน เรื่องสัญญาจ้างทดลองงานและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า (ควรตรวจสอบคำพิพากษาต้นฉบับ)