ถูกจ้างเป็น "ฟรีแลนซ์-สัญญาบริการ" แต่ทำงานเหมือนพนักงานประจำ: สิทธิลูกจ้างและการทวงคืนความคุ้มครองตามกฎหมาย
9 พ.ย. 25690
เซ็นสัญญาที่มีหัวกระดาษว่า "สัญญาจ้างทำของ" หรือ "สัญญาบริการฟรีแลนซ์" แต่ในชีวิตจริงต้องสแกนนิ้วเข้างาน 9 โมงเช้า เลิกงาน 6 โมงเย็น มีหัวหน้างานคอยสั่งงานและประเมินผลทุกวัน ต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของบริษัททุกประการ แต่เมื่อถึงวันสิ้นเดือนกลับถูกหักภาษี ณ ที่จ่ายร้อยละ 3 ไม่มีสิทธิประกันสังคม ไม่มีวันลาป่วย ลาพักร้อน และเมื่อต้องทำงานล่วงเวลาดึกดื่นกลับไม่ได้ค่าโอทีแม้แต่บาทเดียว ปัญหานายจ้างใช้เทคนิค "อำพรางสัญญาจ้างแรงงาน" เพื่อหลบเลี่ยงภาระค่าใช้จ่าย สวัสดิการ และค่าชดเชยตามกฎหมายกำลังระบาดอย่างหนักในกลุ่มคนทำงานรุ่นใหม่ คำถามสำคัญคือ เพียงเพราะหัวสัญญาระบุว่าเราเป็นฟรีแลนซ์ เราจะหมดสิทธิความเป็นลูกจ้างจริงหรือ?
(ตัวอย่างสมมติเพื่อประกอบการอธิบาย ไม่ใช่เหตุการณ์จริง)
กิตติ ทำงานเป็นกราฟิกดีไซเนอร์ในเอเจนซี่โฆษณาแห่งหนึ่งมานานกว่า 2 ปี โดยบริษัทให้เซ็น "สัญญาจ้างบริการอิสระ" แบบปีต่อปี แต่กิตติต้องเข้าทำงานที่ออฟฟิศทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ ใช้อุปกรณ์คอมพิวเตอร์และโปรแกรมของบริษัท และต้องแก้ไขงานตามคำสั่งของหัวหน้าทีมทุกขั้นตอน วันหนึ่งบริษัทประกาศไม่ต่อสัญญาจ้างกะทันหันโดยแจ้งล่วงหน้าเพียง 3 วันและไม่จ่ายเงินค่าชดเชยใดๆ โดยอ้างว่ากิตติไม่ใช่พนักงานประจำ จึงไม่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามกฎหมายแรงงาน กิตติจึงรวบรวมหลักฐานและเข้าปรึกษานิติกรแรงงาน
ในมุมมองของกฎหมายไทย ศาลแรงงานและพนักงานตรวจแรงงานยึดหลัก "เนื้อหาแท้จริงเหนือรูปแบบสัญญา" (Substance Over Form) โดยไม่สนใจว่าหัวสัญญาจะตั้งชื่อไว้อย่างไร:
ข้อพิสูจน์ความเป็นลูกจ้าง (ป.พ.พ. มาตรา 575): หากการทำงานมีลักษณะของสัญญาจ้างแรงงาน คือ (1) ลูกจ้างตกลงทำงานให้นายจ้าง (2) นายจ้างจ่ายค่าจ้างตอบแทนเป็นงวดแน่นอน และที่สำคัญที่สุดคือ (3) นายจ้างมี "อำนาจบังคับบัญชา" (Right of Control) เช่น กำหนดเวลาเข้า-ออกงาน มีการลงโทษทางวินัย หรือสั่งการขั้นตอนการทำงานอย่างใกล้ชิด นิติกรรมนั้นย่อมเป็น "สัญญาจ้างแรงงาน" ทันที ไม่ใช่สัญญาจ้างทำของตามมาตรา 587
2. สิทธิได้รับความคุ้มครองย้อนหลัง: เมื่อสถานะที่แท้จริงคือลูกจ้างตาม พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 5 ย่อมได้รับสิทธิประโยชน์ย้อนหลังทั้งหมด ทั้งค่าล่วงเวลา (OT) วันหยุดประเพณี วันลาป่วยตามมาตรา 32 วันหยุดพักผ่อนประจำปีตามมาตรา 30 และสิทธิการขึ้นทะเบียนประกันสังคมย้อนหลัง
3. สิทธิเงินค่าชดเชยเมื่อถูกเลิกจ้าง (มาตรา 118): หากทำงานติดต่อกันครบ 120 วันขึ้นไปและถูกเลิกจ้างหรือไม่ต่อสัญญาจ้างโดยไม่มีความผิด ย่อมมีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามอายุงาน และสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรา 17 รวมถึงสามารถฟ้องเรียกค่าเสียหายจากการเลิกจ้างไม่เป็นธรรมตาม พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 (ควรตรวจสอบคำพิพากษาต้นฉบับ)
4. ความรับผิดชอบของนายจ้าง: นายจ้างที่จงใจอำพรางสัญญาเพื่อเลี่ยงกฎหมายคุ้มครองแรงงาน มีความผิดตามมาตรา 144 และต้องจ่ายเงินสมทบประกันสังคมย้อนหลังพร้อมเงินเพิ่มตามกฎหมาย
4 ขั้นตอนทวงคืนสิทธิลูกจ้างจากสัญญาอำพราง
เก็บหลักฐานการบังคับบัญชา: บันทึกเวลาเข้า-ออกงาน ข้อความสั่งงานในไลน์ อีเมลมอบหมายงาน และหลักฐานการโอนเงิน
2. รวบรวมสัญญาจ้างและใบหักภาษี: เก็บสำเนาสัญญาจ้างและใบรับรองการหักภาษี ณ ที่จ่าย (50 ทวิ) ไว้อย่างครบถ้วน
3. ปรึกษาพนักงานตรวจแรงงาน: ยื่นคำร้อง คร.7 ณ สำนักงานสวัสดิการและคุ้มครองแรงงานพื้นที่เพื่อวินิจฉัยสถานะ
4. รักษาสิทธิอย่างมั่นใจ: กฎหมายคุ้มครองความจริงของการทำงาน ชื่อสัญญาไม่อาจลบล้างสิทธิอันชอบธรรมของคุณได้
ความจริงของการทำงานสำคัญกว่ากระดาษสัญญา อย่าปล่อยให้คำว่าฟรีแลนซ์ถูกใช้เป็นเครื่องมือลิดรอนสวัสดิการที่คุณพึงได้รับ
แหล่งอ้างอิง
ประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 575 และ 587
- พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 5, 17, 30, 32, 118 และ 144
- พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49
- กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กระทรวงแรงงาน