เจ็บป่วยจากงาน: ทำไมนายจ้างชอบบังคับใช้ "ประกันสังคม" แทนที่จะแจ้ง "กองทุนเงินทดแทน"?
9 พ.ย. 25690
สะดุดล้มบันไดขณะยกเอกสารไปส่งให้ผู้บริหาร หรือยกของหนักจนกระดูกร้าวในเวลางาน เมื่อเกิดอุบัติเหตุหรือเจ็บป่วยเนื่องจากการทำงาน สิ่งแรกที่ฝ่ายบุคคลหรือหัวหน้างานมักรีบบอกคือ "รีบไปโรงพยาบาลตามสิทธิประกันสังคมนะ ยื่นบัตรประชาชนได้เลย สะดวกดีไม่ต้องสำรองจ่าย" ฟังดูเหมือนองค์กรห่วงใย แต่รู้หรือไม่ว่าเบื้องหลังคำแนะนำนี้ คนทำงานกำลังถูกลิดรอนสิทธิประโยชน์ก้อนโตไปอย่างไม่รู้ตัว เพราะกฎหมายไทยแยกกองทุนช่วยเหลือไว้ 2 กองทุนอย่างชัดเจน และการผลักให้ใช้ประกันสังคมอาจเป็นเพียงการรักษาผลประโยชน์ของบริษัท คำถามสำคัญคือ เมื่อเจ็บป่วยจากงาน ทำไมเราต้องยืนยันใช้สิทธิ "กองทุนเงินทดแทน"?
(ตัวอย่างสมมติเพื่อประกอบการอธิบาย ไม่ใช่เหตุการณ์จริง)
ชาติ พนักงานคลังสินค้า ถูกพาเลทหล่นทับขาจนกระดูกร้าวขณะปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่ง แพทย์สั่งให้หยุดพักรักษาตัวและทำกายภาพบำบัดเป็นเวลา 2 เดือน ฝ่ายบุคคลแจ้งให้ชาติใช้สิทธิประกันสังคมรักษาตัว เมื่อชาติหยุดงานเกิน 30 วัน ชาติได้รับเงินชดเชยการขาดรายได้จากประกันสังคมเพียง 50% ของเพดานค่าจ้าง (ได้เพียงเดือนละ 7,500 บาท) ซึ่งไม่พอกับค่าครองชีพ ชาติเพิ่งมารู้ภายหลังว่า หากบริษัทแจ้งเป็นอุบัติเหตุจากการทำงาน ชาติจะมีสิทธิได้รับเงินทดแทนสูงถึง 70% ของเงินเดือนจริงจากกองทุนเงินทดแทน
ทำไมนายจ้างจึงมักบ่ายเบี่ยงการแจ้งกองทุนเงินทดแทน?
เหตุผลที่นายจ้างหลายแห่งบ่ายเบี่ยงไม่ยอมแจ้งอุบัติเหตุจากการทำงาน เกิดจากระบบที่เรียกว่า "อัตราเงินสมทบตามค่าประสบการณ์" ตาม พ.ร.บ. เงินทดแทน พ.ศ. 2537 กองทุนเงินทดแทนเป็นกองทุนที่ "นายจ้างเป็นผู้จ่ายเงินสมทบฝ่ายเดียว 100%" ลูกจ้างไม่ต้องจ่ายแม้แต่บาทเดียว หากบริษัทมีสถิติการเกิดอุบัติเหตุหรือเบิกจ่ายเงินบ่อย ในปีถัดไปนายจ้างจะต้องจ่ายเงินสมทบเข้ากองทุนสูงขึ้น นายจ้างจึงมักพยายามเลี่ยงไปใช้กองทุนประกันสังคมซึ่งลูกจ้างร่วมจ่ายเงินสมทบอยู่แล้วทุกเดือน
ความแตกต่างของสิทธิประโยชน์ระหว่าง 2 กองทุน
ความแตกต่างของสิทธิประโยชน์ระหว่าง 2 กองทุนนี้ ส่งผลต่อลูกจ้างอย่างมหาศาล:
ค่ารักษาพยาบาล: กองทุนเงินทดแทนจ่ายค่ารักษาตามความจำเป็นจริง โดยกฎกระทรวงกำหนดไว้เบื้องต้น 50,000 บาท และสามารถขยายได้สูงสุดถึง 1,000,000 บาท หรือเกินกว่านั้นในกรณีวิกฤต โดยไม่ต้องรอคิวตามระบบปกติของประกันสังคม
เงินทดแทนการขาดรายได้: ตาม พ.ร.บ. เงินทดแทน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2561 กำหนดให้ลูกจ้างได้รับเงินทดแทนร้อยละ 70 ของค่าจ้างรายเดือน ตั้งแต่วันแรกที่ไม่สามารถทำงานได้ แตกต่างจากประกันสังคมที่จ่ายเพียงร้อยละ 50 ของเพดานค่าจ้าง และต้องรอพ้นกำหนด 30 วันแรกที่นายจ้างจ่ายค่าจ้างลาป่วยตาม พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน มาตรา 32 และ 57
ค่าฟื้นฟูสมรรถภาพ: กองทุนเงินทดแทนครอบคลุมค่าฟื้นฟูสมรรถภาพในการทำงาน ทั้งด้านการแพทย์และอาชีพอย่างครบวงจร
ตามกฎหมาย เมื่อลูกจ้างประสบอันตรายจากการทำงาน มาตรา 48 แห่ง พ.ร.บ. เงินทดแทน กำหนดให้นายจ้างต้องแจ้งการประสบอันตรายต่อสำนักงานประกันสังคมภายใน 15 วัน (ยื่นแบบ กท.16 พร้อมส่งตัวด้วยแบบ กท.44) หากนายจ้างละเลยไม่แจ้ง ลูกจ้างมีสิทธิยื่นเรื่องด้วยตนเองภายใน 180 วัน นับแต่วันที่เกิดเหตุ (ควรตรวจสอบคำพิพากษาต้นฉบับ)
แนวทางรับมือและปกป้องสิทธิเมื่อประสบอันตรายจากการทำงาน
แจ้งแพทย์อย่างชัดเจน: เมื่อไปรักษา ให้ระบุในประวัติการรักษาว่า "อุบัติเหตุเกิดจากการปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งนายจ้าง"
ขอหนังสือส่งตัว (กท.44): ขอให้ฝ่ายบุคคลออกหนังสือส่งตัวเพื่อรักษาในโรงพยาบาลเครือข่ายโดยไม่ต้องสำรองจ่าย
ยื่นเรื่องด้วยตนเองหากถูกปฏิเสธ: หากนายจ้างไม่ยอมแจ้ง ให้เตรียมใบรับรองแพทย์แล้วไปยื่นแบบ กท.16 ด้วยตนเองที่สำนักงานประกันสังคมในพื้นที่
รักษาสิทธิวันลา: การหยุดรักษาตัวจากอุบัติเหตุการทำงาน ไม่นับรวมในโควตาลาป่วย 30 วันปกติของกฎหมายแรงงาน
ร่างกายที่บาดเจ็บจากการทำงานแลกเงินเดือน ย่อมสมควรได้รับการดูแลตามมาตรฐานสูงสุดที่กฎหมายบัญญัติไว้ อย่าปล่อยให้นายจ้างผลักภาระมาที่คุณเพียงเพื่อลดต้นทุนขององค์กร
แหล่งอ้างอิง
พระราชบัญญัติเงินทดแทน พ.ศ. 2537 มาตรา 48 (หน้าที่นายจ้างในการแจ้งการประสบอันตราย)
พระราชบัญญัติเงินทดแทน (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2561 (อัตราเงินทดแทนร้อยละ 70 ของค่าจ้าง)
พระราชบัญญัติประกันสังคม พ.ศ. 2533 (สิทธิประโยชน์กรณีเจ็บป่วยนอกงาน)
พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 32 และ 57 (สิทธิลาป่วยและค่าจ้างวันลาป่วย)
กองทุนเงินทดแทน สำนักงานประกันสังคม กระทรวงแรงงาน