ส่งอีเมลประจานความผิด หรือติดบอร์ดประจานพนักงาน: นายจ้างทำได้ไหม? เช็กข้อกฎหมายหมิ่นประมาท PDPA และเลิกจ้างไม่เป็นธรรม

11 พ.ย. 25690

ส่งอีเมลประจานความผิด หรือติดบอร์ดประจานพนักงาน: นายจ้างทำได้ไหม? เช็กข้อกฎหมายหมิ่นประมาท PDPA และเลิกจ้างไม่เป็นธรรม

เช้าวันหนึ่ง พนักงานเปิดคอมพิวเตอร์ทำงานแล้วต้องตกใจเมื่อพบอีเมลแจ้งเวียนถึงพนักงานทุกคนในบริษัท (All Staff) ระบุชื่อ นามสกุล และความผิดพลาดอย่างละเอียด หรือบางแห่งนำใบเตือนไปติดบอร์ดกลางออฟีซ อ้างเพื่อไม่ให้คนอื่นทำตาม

พฤติกรรมลงโทษด้วยการ "ประจานให้อับอาย" ยังเกิดขึ้นในหลายที่ทำงาน โดยนายจ้างอ้างว่าเป็นอำนาจบริหาร แต่ในทางกฎหมาย นายจ้างมีอำนาจทำเช่นนี้ได้จริงหรือ?

อำนาจลงโทษทางวินัย มีขอบเขตตามกฎหมาย

พ.ร.บ. คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 108 กำหนดให้นายจ้างจัดทำข้อบังคับการทำงานระบุโทษทางวินัยให้ชัดเจน โทษทางวินัยตามหลักสากลมี 4 ขั้น: ตักเตือนด้วยวาจา, ตักเตือนเป็นหนังสือ, สั่งพักงานไม่เกิน 7 วันโดยไม่จ่ายค่าจ้าง (มาตรา 83) และเลิกจ้าง

ในกฎหมายแรงงานไทย "ไม่มีบทบัญญัติใดให้อำนาจนายจ้างประจานลูกจ้าง" การลงโทษต้องมุ่งปรับปรุงพฤติกรรม ไม่ใช่ประจานศักดิ์ศรี

ผิดอาญาหมิ่นประมาท "หมิ่นประมาทโดยการโฆษณา"

การส่งอีเมลหาเพื่อนร่วมงาน หรือติดบอร์ด เข้าข่ายประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 326 ฐานใส่ความผู้อื่นต่อบุคคลที่สาม ทำให้เสียชื่อเสียง ถูกดูหมิ่น หรือเกลียดชัง และหากเผยแพร่ทางอีเมล ย่อมผิดมาตรา 328 หมิ่นประมาทโดยการโฆษณา มีโทษจำคุกไม่เกิน 2 ปี หรือปรับไม่เกิน 200,000 บาท การแจ้งโทษทางวินัยต้องทำเป็นการส่วนตัว การกระจายข่าวให้คนอื่นรับรู้ ถือว่ามีเจตนาตั้งใจให้อับอาย

ละเมิด PDPA: เปิดเผยข้อมูลส่วนบุคคลโดยมิชอบ

พ.ร.บ. คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (PDPA) กำหนดให้ชื่อ นามสกุล และประวัติการลงโทษทางวินัยเป็น "ข้อมูลส่วนบุคคล" การนำไปเผยแพร่โดยไม่มีฐานกฎหมายรองรับ มีโทษปรับทางปกครองสูงสุด 3-5 ล้านบาท และลูกจ้างฟ้องเรียกค่าสินไหมมทดแทนได้ตามมาตรา 77

หากทนอับอายจนต้องลาออก = บีบให้ออก / เลิกจ้างไม่เป็นธรรม

หากการประจานสร้างแรงกดดันจนลูกจ้างต้องลาออก ถือเป็น "การบีบบัคับให้ลาออก (Constructive Dismissal)" เทียบเท่ากับนายจ้างเลิกจ้าง นายจ้างต้องจ่ายค่าชดเชยตามมาตรา 118 และค่าบอกกล่าวล่วงหน้าตามมาตรา 17 ทั้งยังเข้าข่าย "การเลิกจ้างไม่เป็นธรรม" ตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 มาตรา 49 ศาลอาจสั่งจ่ายค่าเสียหายเพิ่มเติม (ควรตรวจสอบคำพิพากษาต้นฉบับ)

กรณีศึกษาในทางปฏิบัติ

(ตัวอย่างสมมติเพื่อประกอบการอธิบาย ไม่ใช่เหตุการณ์จริง)

คุณกัญญารัตน ทำงานบัญชีมา 5 ปี เงินเดือน 40,000 บาท ส่งรายงานช้า 1 วัน ผู้จัดการส่งอีเมลประจานกัญญารัตนถึงพนักงาน 150 คน กัญญารัตนอับอายจนต้องลาออก จึงฟ้องศาลแรงงาน ศาลวินิจฉัยว่าการส่งอีเมลประจานเป็นการบีบให้ลาออก ถือเป็นเลิกจ้างไม่เป็นธรรมตามมาตรา 49 บริษัทต้องจ่ายค่าชดเชย 180 วัน (240,000 บาท) ค่าบอกกล่าวล่วงหน้า (40,000 บาท) และค่าเสียหาย 100,000 บาท (ควรตรวจสอบคำพิพากษาต้นฉบับ)

แนวทางปฏิบัติสำหรับคนทำงาน

  • บันทึกหลักฐาน: แคปเจอร์หน้าจออีเมล ภาพถ่ายบอร์ดประกาศ หรือข้อความแชท

  • ทำหนังสือทักท้วง: ส่งหนังสือถึง HR แจ้งว่าการกระทำดังกล่าวละเมิดสิทธิ

  • ร้องเรียน สคส: ยื่นเรื่องต่อสำนักงานคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลกรณีละเมิด PDPA

  • ปรึกษาพนักงานตรวจแรงงาน: เพื่อรักษาสิทธิในการดำเนินคดีและเรียกค่าเสียหาย

การทำงานผิดพลาดต้องแก้ไขด้วยกระบวนการที่ถูกต้อง ไม่ใช่การเหยียบหยามศักดิ์ศรี

แหล่งอ้างอิง

  • พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 (มาตรา 17, 83, 108, 118)

  • ประมวลกฎหมายอาญา (มาตรา 326, 328)

  • พระราชบัญญัติคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 (มาตรา 24, 77)

  • พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลแรงงานและวิธีพิจารณาคดีแรงงาน พ.ศ. 2522 (มาตรา 49)

  • กรมสวัสดิการและคุ้มครองแรงงาน กระทรวงแรงงาน (https://www.labour.go.th)

บทความนี้เป็นอย่างไรบ้าง
แชร์บทความนี้: